ديروز تولدش بود ، ٦٠ ساله ميشد. ١٠ سال پيش وقتي تو حال و هواي كنكور به اين فكر ميكردم كه نيم قرن بودن و نفس كشيدنشو تو اين دنيا جشن بگيرم، دو دل ميشدم. چند بار برنامه هامو بالا و پايين كردم، كلي برنام

no more

no more

no more

or just like always

I could never think about their death

now what is next when I think about mine every single day

من امروز و الان و همینجا اتمم حجت میکنم با همه ی دنیا با همه ی توانم و با همه ی قدرتی که عشق توی دلم بهم داده، توی این فرصت یکبار زندگی و تا زمانی که نفس میکشم (تکرار میکنم تا زمانی که نفس میکشم) ، اج

یه چیزایی هیچوقت از یاد آدم پاک نمیشه اون سرگیجه ی دردناکی که توی سایت دانشگاه با خوندن اون صفحات پشت سر هم گرفتم و میگم یا جمله ای که وقتی خیره بودم به گارد ریل های اتوبان کرج شنیدم. من الآن اینجا بی

25 سپتامبر روي تقويم ديواري توي آشپزخونه با يه صورت غمگين پر شده، سفر مامان تموم شد و با خودش همه ي صداهارو از اين يك مثقال جا برد . امروز قرار بود روز غمگيني باشه، از خيلي قبلتر ها ، اينو صورت غمگ

نمیدونم تو چقدر یادم میوفتی، اما من به طور عجیبی یادتم

شاید حرفی نباشه برای گفتن، اما خوشحالم که اینقدر محکم یکی جاشو حفظ کرده

و یه چیزی! همیشه ممنونم ازت که بهترین لحظه های عمرمو ثبت کردی، لحظه هایی که فکر کنم هیچوقت تکرار نشن

Ich hasse es, weil ich immer in der Mitte bin

warum ka ich nicht einfach manche Sachen behersche? jaaa, ich weiß warum. weil ich einfache sehr faul bin die letzte Schritte zu gehen. weil ich weiß, dass es ausreichend ist, damit ich weiter gehn und damit ich weiter machen ka. Aber irgendwa muss ich es glauben, dass die ausreichenen machen man nie glücklich, sonde lassen die dich nur nicht fallen, wo du herkammst.es ist eine Tatsache

حدود 2000 نفر در دنیا سرمایه ای در حدود دو برابر درامد سالیانه ی کشور آلمان که پردرامد وبلاگ ترین کلمه کشور اروپاس دارند. با خودم فکر میکنم چند درصد از اینا یه خیری به دنیا رسوندن و به اینجا رسیدن. حقیقتش برای رس